Gedicht geschreven door Aad van der Klaauw en bij de dodenherdenking op 4 mei prachtig voorgelezen door Feline Talsma.

Vandaag leggen wij weer woorden op een zere plek.
Een plek die zeer langzaam slijt.
Vandaag staan wij stil bij de littekens
die de Tweede wereldoorlog heeft achtergelaten.
Kennen we nog de verhalen?
Luisteren we nog naar de generaties die gaan verdwijnen?
Luisteren we nog naar de mensen
die werden overvallen door een verpletterende macht?
Leren we nog wel van wat eens is gebeurd?
Geloven wij nog wat God ons heeft geleerd?
Wat als we de verhalen niet meer kunnen horen.
Wat als monden stil vallen.
Wat als monden niet meer waarschuwen,
niemand meer spreekt over onrecht, over verbinding.
Wat als niemand meer spreekt over wat goed is of kwaad.

Het begon met woorden, verkeerde woorden.
Het begon met wijzen naar de ander.
Het begon met wij tegen zij denken.
Het begon met geen eigen mening hebben.
Met onverschilligheid, ongeloof.
Luisteren we nog naar die stem in ons?
Begrijpen we nog de geschiedenis?
Wij zijn erfgenamen van hun ervaringen.
Het mag nooit meer gebeuren.
Wij moéten de geschiedenis begrijpen!

Aad van der Klaauw