Ingezonden

Van de week liep ik ‘s avonds in de regen in het bos op de plek waar het nieuwe munitiedepot van de gemeente Staphorst moet komen. De schoonheid van de natuur overviel me. Ik voelde leven en zag het ook. De trotse bomen die je bijna hoort ademen, de zachtheid van het mos, de kevertjes die je ziet rond dartelen en de vogels die je hoort zingen begeleid door het geluid van vallende regendruppels. Ik stel me voor hoe boeldozers een stuk ter grootte van het halve dorp gaan wegvagen. Het is een hartverscheurend beeld. Ik voel de stille tranen van wat nu nog leeft.

Ik loop iets door richting het huidige depot. Iets van het pad ligt een enorme dassenburcht waar ik even ga kijken. Het is een bouwwerk zo groot als het gemeentehuis, waar door de bewoners decennialang aan is gewerkt. Ik zag op dat moment geen dassen, maar de vibe van leven was voelbaar. Daar in die burcht wonen ze en doen ze net als wij alles om hun kinderen gezond groot te brengen.

Ik ben een pragmaticus en een realist. Ik zie ook het nieuws en weet precies wat er in de wereld gaande is. En ja, ik eet ook vlees, zij het biologisch, maar toch. En als bomen in mijn tuin dreigen om te vallen of takken veel te groot worden dan laat ik ze ook weg halen. Dus zet mij gemakshalve niet in een hoek van wereldvreemden omdat dat goed uitkomt. Me verzetten tegen de beslissing dat het nieuwe depot in Staphorst moet komen doe ik niet. Maar wat ik me wel afvraag is of in de huidige tijd, waarbij de manier van oorlogvoeren per week verandert, een enorm munitiedepot op één plek niet enorm achterhaald is tegen de tijd dat het klaar is. En dat dan alles voor niets is geweest.

Onbegrijpelijk is wel dat vanuit Den Haag, Provincie Overijssel, Defensie en de gemeente zelf nog steeds niet zonder omhaal is toegezegd dat al het bos dat moet verdwijnen volgens wet en regelgeving tijdig en aansluitend aan het huidige bos gecompenseerd moet en gaat worden. Ik weet dat Stichting Groenkracht, bestaande uit mensen met oog voor de realiteit en een hart voor de natuur, zich al ruim een jaar inzet om te borgen dat de natuur zo min mogelijk beschadigd wordt en dat compensatie plaatsvindt. Naar deze mensen wordt tot op heden onvoldoende geluisterd.

Mijn hart bloedt als ik voor me zie hoe het bos omver gehaald gaat worden en ik weet zeker, dat als ik te zijner tijd kom kijken, ik zal huilen samen met het leven dat verdwijnt. Dus overheden die over ons gesteld zijn, draag zorg voor minimale schade aan de natuur, doe wat met de alternatieven van Stichting GroenKracht, daar zittten mensen die er verstand van hebben en biedt mij enige troost door toe te zeggen dat jullie je aan de wet houden en alle natuurschade daar, ter plaatse, dubbel en dwars compenseren. Dat is het enige wat ik vraag.

Arianne, inwoner gemeente Staphorst

Link naar Stichting GroenKracht: www.groenkrachtstaphorst.nl